Hand in hand zit ik in de bios met Arthur. Ik geniet van de film, de romantiek op het doek. Ik zie hoe gelukkig de spelers elkaar aankijken, wat wordt opgevolgd door een intense kus. Ik knijp even in zijn hand, hij wrijft over mijn arm. Ze zijn verliefd, het spettert van het doek af en wij zijn dat ook. Ik voel wat zij voelt en misschien voelt Arthur wat hij voelt. Ik denk het wel, want hij kijkt op diezelfde bewonderende manier naar mij als hij naar haar.
Maar dan krijgt de film een akelige wending. Na een tijd zullen ze elkaar weer zien, ze wacht met smart, ook dat herken ik. Ik voel de spanning in mijn buik die zij voelt.
Heerlijk is het om verliefd te zijn en te weten dat je op elk moment de deurbel hoort gaan en hij je vervolgens in zijn armen sluit als je open doet. Maar dan blijkt dat hij niet komt… Niet omdat hij niet wil of zich heeft bedacht, maar omdat hij niet kan. Hij leeft niet meer.
Net heeft ze alles weer een beetje op de rit, ondervonden dat je na een hoop moeilijkheden je weer fantastisch kunt voelen, ik voelde met haar mee omdat ook dat herkenbaar is. Haar wereld stort in. Net verliefd, overtuigd van haar pure geluk en zijn liefde voor haar en dan houdt het ineens op, keihard. Ik zie haar tranen op het doek over haar wangen stromen en ik voel de mijne. Ik zie hoe ze probeert haar verdriet weg te slikken, ik probeer het ook.
Ik kijk naast me, ik ben niet de enige die hevig geemotioneerd is. "Zucht", ik doe hard mijn best me in te houden, ik zit niet thuis op de bank maar in de bioscoop, dus voel me niet zo vrij om mijn emoties de vrije loop te laten. Maar als dan het moment in de film komt waarop zij nog één keer zeker weet dat hij altijd van haar zal houden, door een teken wat hij geeft hou ik het niet meer tegen. Links en rechts stromen ze achter elkaar langs mijn wangen naar mijn hals.
Ik fluister in Arthur zijn oor dat dit de ergste kutfilm is die ik ooit heb gezien en hij is het unaniem met me eens. Om niet te erg te laten zien dat we allebei zitten te janken schieten we in de lach. Keihard en ook dat kunnen we niet meer tegenhouden. We verschuilen ons achter een slappe lach, de ene emotie vervangt de andere om het zo maar wat luchtiger te houden.
Misschien ben je nu nieuwsgierig naar de film, hij heet: " Nights in Rodanthe". Als je vrolijk de zaal wil verlaten, ga dan niet, tenzij je houdt van een uitdaging. Zit je met opgekropt verdriet, ga dan zeker, want na die tijd kun je uren huilen! !

Alle kleintjes worden groot, wie kent hem niet. Zo ook het kleine meisje van mijn vriend. Een onschuldig meisje van 10 dat haar knuffels absoluut op nummer 1 heeft staan. Een meisje dat een enorm rijke fantasie heeft en met de kleinste kinderen een leuk spel kan spelen. Dat meisje wordt ineens groot. Haar interesses veranderen en zo ook haar vakken op school.
Zo komt mijn vriend vorige week thuis met een mooi verhaal van haar. Voordat ze het verhaal aan hem vertelt peilt ze nog wel even bij haar vader of ze er eigenlijk wel met mannen over kan praten. Omdat hij haar vader is neemt ze hem dan maar in vertrouwen. Ze vertelt dat ze borstjes krijgt. Mijn god, wat denkt een vader dan? Volgens mij is het angstigste moment in zijn leven aangebroken, mijn dochter wordt ooit vrouw, dat is nu begonnen en dan lopen er jongens en mannen achteraan! En dat-wil-ik-niet!!
Vervolgens is ze een weekend bij ons. En natuurlijk moet ik het grote nieuws ook horen. Ze komt naar me toe: " Cherish, ik krijg borsten." Oh echt waar, is mijn reactie. " En hoe merk je dat dan?" "Dat kan ik voelen", antwoord ze, en vervolgens trekt ze haar trui omhoog; " Voel maar". Daar praat ik een beetje omheen maar voor ik er erg aan heb pakt ze mijn hand en ontkom ik er niet aan.
Voor het slapen gaan hoor ik haar met haar vader praten. Ze vertelt dat haar oma haar vertelt heeft dat ze er alleen met vrouwen over mag praten die betrouwbaar zijn. En dan volgt er een rijtje: " Mijn moeder, oma’s, tantes en stiefmoeders! Cherish dus!". Ik moet eerlijk toegeven dat ik aan dit soort dingen best moet wennen, ik bedoel ik heb ze zelf pas een jaar of 10! Maar ik vind het ook wel weer erg leuk. Helemaal als ze de volgende dag naar boven komt gerend met een topje van de HEMA en me vraagt hoe je een BH aantrekt, heerlijk toch?   

Had ik afgelopen vrijdag nou maar niet zo hard tegen mijn collega’s geroepen dat dit keer het ‘heersende griepvirus’ mij niet te pakken krijgt, omdat ik tot de catagorie "Bikkels" behoor. Want ja God straft meteen, ik zit hier in snotverkouden toestand op de bank in mijn joggingbroek te bloggen. Zaterdag heb ik een leuke dag gehad, maar een volhoudende hoofdpijn was steeds op de achtergrond. Nou is dat bij mij geen bijzonderheid, want hoofdpijn heb ik zo ongeveer elke week. Maar dit keer bleef hij hangen. Zondag zat er 1 neusgat verstopt en voelde mijn keel aan alsof er een kruidnootje met een omhulsel van truffelchocolade, waar ik vorige week van genoten heb, was blijven hangen aan mijn huig. Hmmm de eerste tekenen dienden zich aan, maar ik bleef volhouden niet ziek te worden. Gisteren waren het griepvirus en ik nog wat closer geworden want ik zat de hele dag met pijnlijke klieren in mijn hals en dus verstopt in mijn sjawl, oneindig veel keren niesen en … daar was ie weer…. hoofdpijn. Vandaag zijn meneer griepvirus en ik één geworden. Hij is in me gedrongen en heeft bezit van me genomen en ik kon niets anders als me overgeven aan dit machtige verschijnsel. Ik heb me ziekgemeld en vandaag films gekeken op de bank, veel thee gedronken, me laten verwennen door mijn mannetje, als een verslaafde gesnoven aan de inhaler van Vicks en genoten van het feit dat ik weer thijmsiroop mag gebruiken voor mijn keel (want stiekem vind ik dat spul gewoon lekker!). Het vervelende is dat in de avond alles nog veel erger wordt. Alsof het nog niet erg genoeg is dat alles wat zich in mijn hoofd bevindt, alles wat er aan vast zit en alles wat ik ermee doe pijnlijk is, begint mijn verstopte neus nog verstopter te raken alsof ik met mijn hoofd in een kussen gedrukt lig.
Ik heb een hekel aan ‘ziek zijn’. En ik kamp altijd met een enorme twijfel, zal ik me wel ziekmelden, want de rest van mijn lijf werkt prima! Maar nee, ik heb me overgegeven, het heeft gewonnen, ik ben gewoon voorlopig een paar dagen heel erg zielig .

We zijn een beetje doorgeslagen in Nederland. Als een twintiger aan een nieuwe sport begint is er niets aan de hand. Als een dertiger de auto koopt waar ie al jaren van droomt is het een kanjer. Maar als een veertiger nog aan een nieuwe uitdaging begint, een leuk shirt koopt of eindelijk in zijn droomauto rijdt is ie opeens verdacht! Midlife Crisis galmt het door de gangen.
Op zich een belachelijk fenomeen. Als de man (mannen zijn het meest slachtoffer van deze aantijging) niet verandert en zich in zijn veertiger jaren nog even spontaan, open en nieuwsgierig door de wereld beweegt als toen ie dertig of twintig was is er opeens iets mis met hem. De maatschappij verwacht nu eenmaal van ons (ja, ja, ik ben 48) dat we tegen deze tijd ingekakt op de bank gaan zitten, nooit meer een ander merk auto kopen en onze kleding halen bij C&A. Met uitzondering van onze onderbroeken natuurlijk, want die moeten we bij de Hema halen. Wee de veertiger die zich een Björn boxer aanschaft voor onder de G-star jeans, die ie al sinds zijn tienerjaren draagt. Nou ja, toen bestond G-star nog niet, maar kostte een Levi’s ook een half weeksalaris. Of erger nog die, nu ie eindelijk tijd en geld heeft, opeens motorrijles wil nemen. Met een stem waarbij “De Hypotheker” uit het reclamespotje verbleekt worden we genadeloos om de oren geslagen met het stempel Midlife Crisis, een ‘emotionele staat van twijfel en onrust met een sterke drang om grote veranderingen door te voeren’. Wel veranderingen horen bij elke leeftijd.
Tegenwoordig worden we geacht te werken tot we bijna zeventig zijn, maar mogen wel al vanaf vijftig met korting de bioscoop in. Wie dat toch in godsnaam bedacht heeft? Voorstellingen voor vijftig plussers op dinsdagochtend. Ja, hallo, wij werken ook gewoon ja! Wel eens in de drogist gekeken wat je geacht wordt te gaan slikken vanaf je vijftigste? Kijk, daar zou ik nu van in een crisis kunnen raken. Ik ben 48 en pas niet in het plaatje. Ik ben jong, weet wat ik wil, woon samen met mijn droomvrouw, ga overal heen waar ik heen wil, ben niet bang voor nieuwe uitdagingen (en ook niet voor oude ). Ik ga niet bungee jumpen omdat ik dat op mijn twintigste ook al niet wilde en ik niet de noodzaak voel om iemand ook maar iets te bewijzen, maar ik ga ook niet uitgekakt op de bank hangen en gebakjes eten bij de Hema omdat anderen juist dat weer van mij verwachten.
Ik ben wie ik ben, voldoe misschien niet aan maatschappelijke verwachtingen, maar ik ben wel lekker mezelf. Midlife Power! En … realiseer je goed, dat als je een ander beoordeelt dat vaak meer over jezelf zegt dan over die ander. Perceptie

"© – Arthur, mijn vriend!"

Het helpt mij. Als ik verdrietig ben kan het me opfleuren of juist helpen om mijn tranen te laten stromen. Als ik vrolijk ben laat het mij dansen en zingen, ik krijg er nog meer energie van. Als ik verliefd ben laat het me dagdromen en voel ik me alsof ik zweef. Soms krijg ik er kippenvel van, soms een brok in mijn keel. Soms helpt het tegen mijn boosheid en als ik bang of onzeker ben maakt het me sterker. Het is een heerlijk iets en belangrijk voor mij. Ik vind het mooi, live, gedownload of op een cd. Ja, ik heb het over muziek. Muziek is iets prachtigs, ik zou niet zonder kunnen. Ik kan er mijn energie en emoties in kwijt en tegelijkertijd haal ik er ook heel veel uit. Lessen die je nodig hebt in het leven, herkenning en clichés. Afgelopen vrijdag heb ik genoten van een geweldig stuk muziek. Ik heb het concert van Coldplay bijgewoond in Ahoy. In de krant stond al: "Coldplay blijkt in Ahoy ware opvolger van U2." En geen woord in deze zin is overdreven. Chris Martin kan werkelijk alles als het om muziek gaat. Hij heeft een stem welke je kippenvel geeft terwijl je zweet omdat het zo warm is in de Ahoy. Hij speelt gitaar, zo mooi dat niemand in de ahoy nog een geluidje durft te maken. Hij gaat achter de piano zitten, speelt het nummer ‘Trouble’ en je voelt een wind van emotie waaien door de Ahoy. De band verdient ook een goed woordje want die jongens spelen met hart en ziel. Het was een genot, een belevenis. 28 oktober is het volgende concert waar ik naartoe ga. Dan ga ik genieten van Keane. Fantastisch!!

Op je 24e ineens 2 kinderen om je heen krijgen, al is het parttime, is best even wennen. Natuurlijk wist ik toen ik voor mijn kerel koos dat dat er aan vast zat. En het is ook best leuk. Het brengt gezelligheid, leven en elke dag leer je er weer van. Je komt jezelf tegen, krijgt regelmatig met waarden en normen te maken en wordt af en toe lekker geplaagd of gekieteld.
Ik heb er net 2 weken vakantie op zitten, met kids. Voor het eerst in mijn leven ben ik als ‘gezin’ op vakantie geweest (mijn eigen kindertijd daabij niet meegerekend). Ik moet toegeven dat dat best een opgave was. Ineens moest ik rekening houden met drie mensen in plaats van met 1. Kinderen gaan toch bijna altijd voor, dus je offert jezelf vaak op en zet jezelf toch op de tweede plaats.
Ze zijn vaak moe, lusten dit of dat niet, worden ziek op vakantie en kotsen de boel onder en een niet onbelangrijk feit is dat ze een enorme inbreuk zijn op je privacy én dus je sexleven! Ik als naive onervaren jonge vrouw begreep nooit dat moeder de vrouw zo veel moeite had met een avontuurtje in de slaapkamer. Het avontuurlijke leven tussen de lakens staat vaak op een laag pitje als er kids zijn en manlief is daar meestal niet erg gelukkig mee. Maar ik ben er achter gekomen dat het soms gewoon niet anders kan. Ook al zou je dolgraag willen, ben je harstikke hot en steamy en bespring je je kerel het liefst zodra het kan, soms zijn de omstandigheden gewoon niet ideaal. 
Als je in een tweekamer appartement slaapt (woonkamer waar kids slapen en slaapkamer waar jij slaapt) wat gehorig is als een kartonnen doos, het slot op de slaapkamer deur niet werkt en de kids niet 1,2,3 in slaap vallen vind ik het knap als jij in die -ik-wil-je-het-liefst-meteen-bespringen-mood- kunt blijven! Mij lukte dat dus niet. De jongste staat nog wel eens plotseling in de slaapkamer: ‘Pap, ik had een nachtmerrie.’ Ja, die zou ik dus ook hebben als dochterlief mij op dat moment met papa in een of andere acrobatische houding zou aantreffen. Een optie was het nachtkastje voor de deur, gevolgd door een stoel en het bed 10 centimeter verschuiven zodat het onmogelijk was om ons te storen in onze nachtelijke avontuurtjes. Dan moet je natuurlijk wel eens in het kussen bijten of je hand op de mond van je kerel leggen, maar goed beter iets als niets als de nood hoog is….

Ik zag er als een berg tegenop. Mijn baan was opgezegd, ik was verhuisd en dus moest ik opnieuw aan een baan zien te komen. Dan ontkom ik er natuurlijk niet aan; dat wordt solliciteren! Alleen het woord bezorgd me al de kriebels. Het is inmiddels alweer vijf jaar geleden dat ik voor het laatst op sollicitatiegesprek moest. In de tussentijd heb ik veel geleerd en mezelf ontwikkeld dus ook meer te vertellen in een dergelijk gesprek, maar toch!
De kriebels heb ik weggedrukt, ik ben op zoek gegaan naar vacatures en heb drie brieven de deur uit gedaan. Daarna ging ik lekker op vakantie waar ik er ook maar niet meer over na heb gedacht. Eenmaal weer thuis liggen er twee brieven op de mat. Beide zijn bevestigingen dat mijn brieven ziijn aangekomen. Als ik mijn mailbox open is de eerste afspraak een feit, ik mag op gesprek. Meteen voel ik een kronkel in mijn buik en slik ik een keer. Ik ben natuurlijk helemaal blij maar vind het ook best een beetje eng, maar ik moet en zal op gesprek gaan ik ontkom er niet aan. Een dag later ligt een een grote enveloppe op de mat, en welja nog een uitnodiging. Geen slechte score, drie brieven verstuurd, voor twee uitgenodigd. De dag voor het gesprek bereid ik me goed voor. Ik lees de site, verdiep me in de visie van de instelling en denk nog eens even goed na over mijn kwaliteiten en valkkuilen (die ik inmiddels in mijn dromen op kan zeggen na een SPH opleiding vol zelfreflectie). Als ik ‘s avonds naar bed ga heb ik al het gevoel dat echt lekker slapen er niet in zit. En dat gevoel klopte, als ik sliep droomde ik dat ik te laat op het gesprek kwam, dichtsloeg, de raarste dingen zei of ontzettend rood aanliep. Sliep ik niet, dan lag ik te denken en te woelen. Half acht gaat de wekker, hup onder de douche, geschikte kleding zoeken, proberen iets te eten (lastig met een steen op je maag…) en opweg. Voor het eerst door Rotterdam met de auto, thank god dat ik kan vertrouwen op Tom Tom! Ik ben iets te vroeg en mag wachten in de wachtkamer. Dan wordt ik opgehaald door de persoon met wie ik het gesprek heb. Het ijs is snel gebroken en boven wordt ik voorgesteld aan mijn tweede interviewer. Het gesprek begint. Iets een trilling in mijn stem, ik kan mijn thee nog niet drinken want dan zien ze mijn bibberhand, en oh gelukkig dat ze maar niet kunnen zien hoe snel mijn hartslag is. Eenmaal op weg zakt het af en zijn we lekker aan de praat. Ook de pittige vragen beantwoord ik zonder problemen. Na drie kwartier weten ze voldoende en heb ik mijn verhaal kunnen doen. Als ik eenmaal buiten sta zucht ik eens diep en bedenk ik me dat dat zo slecht nog niet ging! Over twee dagen hoor ik of ze met me verder willen en morgen heb ik het andere gesprek. Daar maak ik me nu maar niet meer druk over. Dat móet ook wel goed gaan. En dat ging het ook, zonder zenuwen vooraf.
‘s Avonds al krijg ik bericht van het tweede gesprek, ze willen me hebben! Fantastisch nieuws, alleen wacht ik nog even af wat het eerste gesprek me opleverd. Een dag later wordt ik ‘s morgens wakker gebeld met het goede nieuws dat ze ook daar met me verder willen. Ik ben helemaal blij, verbaasd en best trots op mezelf dat ik dat toch weer mooi heb geflikt! Hoe vaak kun je kiezen uit twee banen? Wat een luxe positie! Ik ben gegaan voor de eerste, een uitdagende functie met een interessante doelgroep bij een organtisatie in wiens visie ik me helemaal vinden kan. Per 1 september ga ik er beginnen als Senior begeleider. Mijn zelfvertrouwen heeft een flinke boost gekregen en als ik ooit weer op sollicitatiegesprek moet ben ik niet meer nerveus maar doe ik gewoon wat ik nu ook heb gedaan: mezelf zijn (en natuurlijk een beetje bluffen ).

De laatste maaltijd hier in Les Petites Douces was een genot. Een glaasje wijn in mijn hand, het zonnetje op mijn gezicht, mijn grote liefde tegen over me en dat in Frankrijk, wat wil een mens nog meer? Ik heb genoten deze vakantie. Ik heb genoten maar ook gelachen, verbaasd gestaan, veel gezien en weer geleerd, veel mensen ontmoet, ben bruin geworden, uitgerust, nog verliefder geworden, verhalen gehoord, verhalen verteld. Ja ik heb een heerlijke vakantie gehad.
Voor het eerst in mijn leven, wat natuurlijk ook nog niet zo heel lang duurt, heb ik vakantie gevierd in een ‘Chambre d’hotes’. Een prachtige boerderij midden op het platte land  van Frankrijk. Vier hectare grond er omheen met veel groen, paarden, honden en een tamme eend. Een heerlijk zwembad maakt het plaatje compleet. Dit alles is eigendom van een zeer enthousiast, gastvrij en vriendelijk Nederlands stel. Ik had wat twijfels bij het fenomeen ‘Chambre d’hotes’. Je zit bij mensen in hun huis, met andere vakantiegangers. Mijn idee erbij was dat je weinig privacy hebt, nooit alleen eet, iedereen je in de gaten houdt en alles moet overleggen. Een paar jaar geleden was ik er dan waarschijnlijk ook niet voor in geweest, maar sinds ook ik volwassen ben geworden (ahum) denk ik altijd maar dat ik het eerst moet proberen alvorens te oordelen. En ik ben blij dat ik dat dit keer zo heb bekeken, want het was een erg leuke ervaring. De eerste dagen hadden we een privé huis, bediening, we waren met zijn tweetjes. Heerlijk die rust en vrijheid. Al snel waren er meer mensen die mee wilden komen genieten van deze prachtige plek. Nu werd mijn vrees een beetje waarheid, we waren niet meer zoveel met zijn tweeën en hadden dus minder rust en privacy. ’s Avonds schuiven we meteen aan een volle tafel aan. Een jong stel uit Amersfoort en een gezin uit Amsterdam is ons gezelschap die avond. Grappig hoe snel je aan de klets raakt met wildvreemde mensen en hoe leuk dat ook allemaal klikt. Misschien ‘moet’ je ook wel een beetje, je zit tenslotte allemaal aan dezelfde tafel en een ruim uur zwijgen is dan ook geen optie. Maar ook zonder het ‘moeten’ is het gewoon gezellig. Een ieder vertelt waar hij woont, wat hij doet, hoe de vakantie er tot nu toe uit heeft gezien, hoe slecht het weer in Nederland wel niet is en over de andere koetjes en kalfjes. Het wordt laat die avond, de wijntjes vloeien en met het jonge stel raken we leuk aan de praat. Ook ons leeftijdsverschil komt aan bod. Ik besef me tijdens het gesprek dat we heel open met elkaar praten en echt ons verhaal aan elkaar vertellen. Vreemd, morgen stappen zij weer in de auto en zien we ze waarschijnlijk nooit meer. Misschien is het daarom juist ook wel laagdrempelig. Bij het ontbijt komen we ze nog even tegen en dan is het tijd voor hun vertrek. Natuurlijk ga ik op hyves nog wel even speuren of ik ze terug kan vinden. Zo ontmoeten we nog veel meer mensen. Een stel uit Parijs, hij Nederlands, zij half Frans half Nederlands. Totaal andere mensen als wij, maar leuke gesprekspartners aan het ontbijt en tijdens het diner. Tussendoor moeten wij dan toch even de opmerkelijke dingen aan deze mensen met elkaar bespreken, maar ja wie weet wat men wel niet over ons denkt of zegt? Ook een stel Belgische mensen hebben ons vergezeld aan het ontbijt en diner. Ook leuk, vooral de taal. Hagelslag is in België muizenstrontjes en de gestampte muisjes die het jochie van zeven op zijn stokbroodje deed waren nieuw voor hem. Toen zijn vader vroeg wat het was nam hij een hap en zei: ‘ Ik kan da nie goed benoemen.’
Vanavond tijdens het laatste heerlijke diner op ons vakantieoord werd geitenkaas één van de gespreksonderwerpen. Aan tafel zaten het stel uit Parijs en een gezin met drie kids die gisteren waren gearriveerd. De oudste van de kids was gek op geitenkaas en tot mijn verbazing vonden vader en moeder het ook erg lekker, net als het Parijsse stel. Toen ik met een vertrokken gezicht mededeelde dat ik niets zo vies vind als geitenkaas, maakte onze ‘Parijsse Nederlander’ een niet bepaald vleiende opmerking: ‘ Goh alle mensen die van geitenkaas houden zijn slank’, met zijn blik op mij gericht. “Pardon??,wat suggereert hij daarmee?” Die kon ik mooi in mijn zak steken. Ik had enkele dagen eerder nog wel gezegd dat deze plots niet meer charmante man zo charmant was en van die mooie opvallende ogen had. Ik was ineens snel van mening veranderd in dit opzicht. Goed, welke conclusie je er ook aan verbind; hij is tenminste eerlijk, ik was de volste vrouw aan tafel, het is gewoon niet aardig om te zeggen!!!, het is leuk om zoveel mensen te ontmoeten en zoveel verschillende verhalen te horen. Ik kan het aanraden aan mensen die er twijfels bij hebben, mijn mening is ook in deze bijgesteld. Ik heb een fantastische tijd gehad in ‘Chambre d’hotes Maison L’aventure’ in Les Petites Douces in Frankrijk.

Goed dit is dan al mijn tweede blog over eten deze week. Maar ik maak ook zoveel mee op dat gebied hier in Frankrijk, dat het mijn inspiratie om te schrijven goed voedt. Zes avonden hebben we hier nu gegeten. De eerste avond is bekend voor de lezers van twee blogs terug, dan volgt nu een kort verslag van de rest.
Woensdag hebben we op onze slaapbestemming gegeten. De kok had werkelijk heerlijk vegetarisch gekookt;  vooraf aubergine met een aardappelsalade en kaas, als hoofdgerecht thaise rijst met een thaise groente-curryschotel en het nagerecht was een brownie in een soort vanillelikeur. Dit was wel goed voor ons, want na de shock van de eerste avond konden we wel iets positiefs gebruiken.
Op dag drie kwamen we er ook achter dan lunchen in Frankrijk (op en rond het boerenland tenminste) niet bepaald een makkie is. De regels: kom na 12.00 uur en voor 14.00 uur anders ben je of te vroeg of te laat, zorg dat je niet vegetarisch bent want creativiteit en flexibiliteit is ver te zoeken, zorg dat je Frans praat anders heb je kans dat je totaal iets anders krijgt als wat je op het oog had. Zo gingen wij een broodje halen bij “Pat a pain”. Een baguette club met kaas, sla, tomaat en ham trok mijn blik naar zich toe. Die wil ik maar dan zonder vlees. “Bonjour madame”.  “Bonjour, je voudrais une baguette club sans viande, ces’t possible?” Zo ver komen we dan nog wel. Ja het is mogelijk. Fijn ik heb het broodje wat ik wil. Als we dan eenmaal gaan zitten en onze tanden er in willen zetten kijken we elkaar verbaasd aan. De punten van de plakken kaas op het broodje steken uit en blijken ook echt alleen de punten te zijn. Op een baguette van zo’n 25 cm zitten 4 puntjes cheddarkaas, wat bij elkaar misschien één heel plakje is. Dat wij Nederlanders zuinig en gierig zijn is wel bekend, maar de Fransen zijn nog veel erger. Wat een bedrog. Goed juridisch zou je er nooit iets van kunnen zeggen, er zit kaas op en ‘what you see  is what you get’ (dat kun je hier heel letterlijk nemen) maar toch.  Nou ja wij eten ons broodje, de trek is in ieder geval gestild.  ’s Avonds is het weer een speurtocht voor we een plekje hebben gevonden. We eindigen bij een restaurantje en zijn ook de enige twee klanten. Het is half zeven en als de beste ober vraagt wat wij wensen en hoort dat we de menu kaart willen zien is zijn reactie: ‘ Manger maintenant?’ Tja voor ons een normale tijd, voor de Fransen veel te vroeg. Maar wij krijgen ons eten, wat ik eigenlijk bijna geen eten wil noemen. Slappe witte patat, doordrenkt met frituurvet en een omelet naturel. Naturel was hij zeker en tegelijkertijd erg saai. De salade die erbij zat was gegarneerd met stukken groene gelatine die naar mint smaakten, ook niet mijn ding. En dan zeggen ze ook nog: ‘Bon apetit.’ Ik begin me inmiddels sterk af te vragen waar aan of aan wie het ligt dat het eten maar niet wil smaken. Ik verheug me al op morgen want dan eten we weer op onze logeerboerderij. ’s Morgens heb ik al zin in de avond, eindelijk weer lekker eten! Maar ik raak ook deze avond een beetje teleurgesteld na het voorgerecht ,wat overigens heerlijk was. Een pasteitje met Franse paddenstoelenragout maakte me helemaal gelukkig. Daarna volgde een pastaschotel met rode kool, de combinatie sprak me niet aan en ook de smaak viel helaas tegen. Het dessert bestond uit tiramisu met slagroom en dan valt bij mij altijd in de smaak. Verder hebben we nog een avond op het terras bij de Italiaan gezeten met een Pizza Vegetarienne en een tiramisu en ook heb ik met stokjes gegeten bij de Vietnamees. Daar kregen we een opgerolde salade, heel apart maar erg lekker. En toe een kopje thee geserveerd met aardbeienkauwgom, ook nieuw voor mij. Het moge duidelijk zijn dat Frankrijk en vegetariërs niet zo goed samengaan en dat je je als Nederlander erg moet aanpassen aan de etenstijden van de Fransen. Niet erg, maar handig om even rekening mee te houden. Nog drie avonden te gaan, waarvan we vanavond weer op de boerderij eten, ik heb er vertrouwen in dat me dat wel weer goed gaat smaken. Toch verlang ik erg naar een blik Unox tomaten crèmesoep, groentennoudles en mijn eigengemaakte tiriyaki of pilaf. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het tenslotte nergens.

De ondergaande zon op mijn rechterwang, voor mij het zwembad met daarachter vier prachtige paarden. Overal groen om mij heen, twee honden die willen spelen en een kwekkende tamme eend die heen en weer waggelt. Zo zit ik op een zonnebedje met de laptop op schoot in het Franse ‘Le Petit Douce.’ De tweede dag van de vakantie is bijna ten einde. Vandaag hebben we 48 km gereden naar Bourges om het ‘stadsleven’ op te zoeken tussen al het platteland. Ons doel was winkelen, cultuursnuiven en een lekker hapje scoren. Al snel troffen we winkels aan, vooral veel schoenenwinkels (i love that!). Beide op zoek naar leuke slippers, die we beide niet hebben gevonden. Oké ik zeg het verkeerd, leuke slippers hebben we genoeg gevonden alleen was of de goede maat uitverkocht, of de goede maat was er maar dan was die nog te klein! En in Frankrijk vragen naar een 42 in een vrouwenslipper is vragen naar de bekende weg; want die is er natuurlijk niet. Die Franse vrouwen zijn van oorsprong veel ieler gebouwd als wij Hollandse tantes. Wij zijn meestal lang, leven op een grote voet en billen, borsten en stevige benen en armen zijn vaak duidelijk aanwezig. Shoppen is een van mijn hobby’s , maar vandaag kwam daar wel een beetje verandering in, althans shoppen in Frankrijk is niet een van mijn hobby’s. Optimistisch ging ik op zoek naar wat leuks en al snel had ik in de eerste winkel drie topjes en twee broeken in mijn handen. Op naar de paskamer. Op alle kaartjes staan de Franse maar ook de Europese maten, dus dan ga ik uit van mijn maatje 38 of een M wat ik meestal heb in Nederland. Maar in een mum van tijd is mijn optimisme verdwenen en komt de frustratie opzetten. Ten eerste zijn mijn schouders te breed en krijg ik amper het topje aan. Als ik hem dan eenmaal aan heb zit hij bij mijn borsten te strak. Niks dus en ik wil hem weer uit trekken. Dit blijkt nog moeizamer te gaan als het aantrekken en ik moet dus hulp vragen. Deze neem ik maar niet en het passen van die andere twee laat ik maar zitten. Na een zucht probeer ik de broeken. Eerst de bruine, die past maar dan lijk ik ook op een huisvrouw die die broek aan heeft gedaan omdat hij zo lekker zit tijdens het poetsen, niet charmant. De spijkerbroek gaat al net zo moeilijk aan en uit als het topje, dus ook geen succesnummer. Ik geef het op en ga ook geen kleding meer passen in een Franse winkel waar ik de naam niet van ken, maar welke me wel frustraties en zelfcomplexen bezorgd. Het werkt behoorlijk op mijn zelfbeeld want ineens vind ik mijn billen, benen en armen nog veeeel dikker als eerst! Als ik de Esprit zie zitten wil ik daar toch wel even in de rekken snuffelen. En gelukkig normale maten en modellen. De opruiming is alleen al een tijdje bezig waardoor er alleen nog M-etjes en L-etejes over zijn (en alles daarboven). Logisch want de Franse dames hebben dat niet nodig. Maar gelukkig bleek in de paskamer ook dat ik in de Esprit winkel beter af was geweest met een S. He, fijn dat heft het negatieve zelfbeeld wat ik van het pasdrama in de andere winkel had opgelopen weer een beetje op. Ach, ik ben gewoon een echte Hollandse tante!